sobota, 27 lipca 2019

Lipcowe wycieczki

Dziś porcja zdjęć z lipcowych wycieczek.
21 lipca w Bergen był jakiś zlot żaglowców, nie moje klimaty, ale Bryggen wyglądało trochę inaczej, więc porobiłam trochę zdjęć. Powyższe zdjęcie z aparatu obrobione na telefonie aplikacją Snapseed - bezpłatna aplikacja, banalna obsługa, zapewniam, że każdy kto ogarnia androida sobie z nią poradzi, a efekty - jak widać.
Polski akcent w Bergen

Z rana deszcz, później słońce - takie życie w Bergen


Jako że statki mało mnie interesują resztę niedzieli spędziliśmy tak jak tygrysy lubią najbardziej, czyli w górach

Po drodze deszcz i mgła, im wyżej tym bardziej.
Przepiękne kropelki rosy i deszczu na roślinach
Na szczycie widoczność na kilka metrów, ale ma swój klimat


Droga powrotna z Urliken była dużo ciekawsza jeśli chodzi o widoki
W knajpie na szczycie można zjeść wczorajszą drożdżówkę za odpowiednik jakoś 20 zł. Można też się napić kawy, tradycyjnie z ekspresu przelewowego w podobnej cenie. Jeśli chodzi o kawę jest wielka dolewka. Bo kawę tu się spożywa w zupełnie innych ilościach niż w Polsce.
Do przemyślenia.
Nie wiem który już raz na tej górze, ale kazde wejście jest inne. Inne przemyślenia na przykład. Tu miałam bardzo dużo przemyśleń, ale to na osobny wpis.
Po drodze na Fløyen - tu też byłam już nie wiem ile razy, a jednak każde wejście jest inne. Ulotna chwila, słońce odbijające się w szybie.
Każda chwila jest piękna, nie ma zwykłych chwil.
Na tej kozie, znudzonej byciem atrakcją turystyczną, obecność tłumu nie robi wrażenia
Deszczowe popołudnie przy pałacu króla - i filtr "dramaturgia" ze snapseeda :)
To samo miejsce co wyżej, też przy pałacu króla, tylko w słoneczny dzień. Wtedy wszyscy masowo wychodzą, leżą na trawie i jedzą lody. Każdy chce wykorzystać te nieczęste chwile na maksa.
Godzina 5.30 - moja droga do pracy. Codziennie inny widok. Codziennie inny wschód, których bym nie miała okazji oglądać, gdybym nie miała takich godzin pracy.
Drogi totalnie puste - można mknąć rowerem jak błyskawica.
Dokąd tuptasz?
Jak kogoś jarają statki to tu jest raj
A to sekret zdjęć widoczków z rozmytą wodą - aparat na statywie, długi czas naświetlania, samowyzwalacz 2 sekundy lub wyzwalanie telefonem. Statyw elastyczny ma tą zaletę, że można go ustawić niemal wszędzie a jednocześnie nie waży i nie zajmuje miejsca - dzięki czemu można go mieć zawsze przy sobie.
Tyle na dziś. Dziękuję że czytacie. Dziękuję za pozytywny odzew. Wysyłam mnóstwo miłości i pozytywnej energii w waszą stronę! Ściskam!
Czytaj dalej »

wtorek, 23 lipca 2019

Przyjacielska relacja z Bogiem

Bóg jest wszędzie
 
Dziś mocno osobiste przemyślenia na temat wiary w Boga. Moja relacja z Bogiem jest przyjacielska. Gdy ktoś pyta, czy jestem wierząca, nie wiem, co odpowiedzieć. Większość ludzi wierzących ma tak, że Boga nie widzieli, ale wierzą, ze jest. Dla mnie Bóg jest j przyjaciel, czuję jego obecność i po prostu wiem, że jest.
Polecam sobie puścić na początek T-Love - Bóg, pewnie każdy zna, ale fajna nutka.

Powiedzmy, że mamy takiego ziemskiego przyjaciela. Jest wiele kilometrów dalej, ale wiem, że jest. Rozmawiam z nim praktycznie codziennie, mam z nim dobry kontakt. Jak na przykład powiem, słuchaj, nie mam na jedzenie, przelej mi stówkę, to pewnie mi przeleje. A jeśli jest to taki best best friend to może powiedzieć, nie przeleje ci kasy, ale spakuje ci paczkę jedzenia i wyśle. Bo mnie dobrze zna i wie, co będzie dla mnie najlepsze z tego, co może dla mnie zrobić. Jak masz jakiegoś znajomego dalszego, z którym masz niezbyt dobry kontakt, którego olewasz, nie uwzględniasz w swoich planach, z którym nie masz relacji - pewnie już nie będzie tak  chętny, żeby pomóc. Nawet głupio poprosić.
Gdy powiesz "chcę coś słodkiego" do kogoś, kto cię zna.
Z Bogiem jest dokładnie tak samo. Od kiedy mam z nim bliska relację, rozmawiam z nim i słucham, co mi przekazuje - dostaje wszystko, co chcę. A raczej wszystko, co mi jest do szczęścia potrzebne. No bo przecież jeśli poproszę przyjaciela o chleb, to nie odmówi, ale jak poproszę - dej miljon dolarów, to powie spadaj na drzewo. Podstawa to wierzyć, że Bóg jest przyjacielem i chce dla nas dobrze, wie lepiej, co będzie dla nas lepsze. 
Ludzie pytają, czy wierzę w Boga, ale dla mnie to pytanie ma tyle sensu, co jakby ktoś zapytał, czy wierze w któregoś z moich przyjaciół. Myślą, że skoro nie mogą go zobaczyć, dotknąć  to znaczy że go nie ma. Czasem się czuję, jakbym spotkała człowieka z buszu i powiedziała - mam przyjaciela. Wyciągam laptopa, łączę się z wifi,  piszę na messengerze - wyślij mi paczkę jedzenia,  Przychodzi paczka jedzenia ale buszmen nie wierzy, że przyjaciel istnieje, bo nie widzi go, nie może go zobaczyć i dotknąć. Nie wierzy, że w powietrzu jest jakieś wifi, przez które można przesyłać wiadomości. Ale czy paczka nie jest dowodem na to, że on istnieje? Dla mnie dowodem na to, że Bóg istnieje jest to, że dostaję wszystko, czego potrzebuję. Ale to się dzieje dopiero od czasu, kiedy mam z nim dobrą relację. Nie zawsze tak było. Nie zawsze miałam dostęp do boskiego wifi. Czasem były zakłócenia. 

Czasem jest tak, że czegoś bardzo bardzo chcemy. Ludzie mówią, panie Boże, ja chcę, dej mnie. Dej pieniądze, dej samochód, dej wygodne i zdrowe życie, dej żonę i dzieci. A jak nie da, to pytają gdzie jest Bóg? Jak zabiera coś lub kogoś, jak daje przykre doświadczenia to pytają, gdzie jest Bóg, dlaczego na to pozwala? Dlaczego zsyła takie kary? Jeśli tak robi, to na pewno dla naszego dobra. Po to, żebyśmy się czegoś nauczyli. Żebyśmy byli lepszymi ludźmi. Jeżeli teraz tego nie rozumiesz, to może zrozumiesz później. Albo wcale. To tak jak ja na przykład teraz dopiero rozumiem niektóre metody wychowawcze moich rodziców. Dziecko czegoś chce i tego nie dostaje - jest wściekłe na rodziców, oskarża ich, że są źli. Ale przecież rodzic robi wszystko, żeby dac dziecku wszystko, co najlepsze. Czasem musi odmówić, czasem ukarać, a czasem dać bolesną lekcję życia. Czasem pozwala na robienie głupot.
Niedawno sobie przypomniałam, jak 10 lat temu miałam ogromne marzenie. Przeżyłam krótką chwilę, która sprawiła, że byłam bardzo szczęśliwa - chciałam, żeby trwała dłużej. Bardzo bardzo bardzo tego chciałam, bardzo długo o to prosiłam, cały czas poświęcałam na myślenie o tym. Upierałam się przy tym. Walczyłam, błagałam. Nie dostałam tego. Długo się smuciłam, nie mogłam się z tym pogodzić. Teraz jestem wdzięczna. Czuję się jak dziecko, które wtedy nie dostało cukierka, żeby teraz dostać kilo cukierków i to dużo lepszych.
Polecam cudowną piosenkę o wdzięczności - David Fly - Thank You
Wdzięczność jest niezwykle ważna. Gdy poprosisz przyjaciela o coś niewielkiego i podziękujesz - następnym razem poprosisz o coś większego to tez dostaniesz. Jeśli nie podziękujesz, jest na to dużo mniejsza szansa. Wiele osób zamiast dziękować Bogu za to, co dostali, narzekają na to, czego nie dostali. Wyobraźmy sobie, że poszliśmy do przyjaciela i zrobił nam kanapki, a my zamiast podziękować, mamy pretensje, że nie urządził nam wystawnego przyjęcia. Czy następnym razem dostaniemy kanapki?
Jestem wdzięczna za deszcz.
Teraz zastanów się, za co możesz podziękować Bogu - za zdrowie, siłę, dach nad głową, słońce i deszcz, za zdrowe ręce i nogi, bieżącą wodę w kranie i elektryczność. Czy dziękujesz za to, czy oczekujesz czegoś więcej?
Na koniec jeszcze odpowiedź na jedno pytanie - jak mówię, że jestem wierząca to często pojawia się pytanie - czy chodzę do kościoła. Chodzę... na śluby, chrzty i pogrzeby przeważnie. Trzymając się terminologii komputerowej - kościół jest trochę jak kabel do routera. Jak ktoś nie ma wbudowanego odbiornika wifi to może sobie chodzić do kościoła - dla mnie Bóg jest wszędzie. Nie potrzebuję pośrednictwa księdza ani świętego miejsca. Najbardziej lubię rozmawiać na łonie natury.

Ściskam, kocham i dziękuję, że czytacie. Dziękuję za komentarze.
Czytaj dalej »

sobota, 20 lipca 2019

I want to ride my bicycle, czyli moj sposób na przemieszczanie się po okolicy

Dzięki pracy szybko mi zleciały 2 i pół miesiąca. Załapałam się w firmie sprzątającej na tzw sommervikar. W prostych słowach chodzi o to, że jestem na zastępstwo na lato za osoby, które sobie poszły na urlop.
Super jest to, że mam fantastyczny rower, którym mogę wszędzie jeździć, bo dojazdy są dosyć drogie. 38 koron za jeden przejazd, 780 za miesięczny. Już wiem, czemu w większości ogłoszeń o pracę przy sprzątaniu jest, że wymagane prawo jazdy i samochód - bo w wiele miejsc trzeba dojechać ekstremalnie wcześnie, typu godzina 5-6 rano, a tramwaj i autobusy kursują dopiero od okolic 6.

Mój rower polskiej firmy Romet - przerzutki oraz amortyzator są bardzo przydatne. Moja obecna droga do pracy ma sporo górek, więc czuję wszystkie mięśnie po wycieczce.

Teraz na przykład jeżdżę codziennie na godzinę 6 rano 20 km od domu i niestety jedyny sposób, w jaki mogłabym tam dotrzeć bez roweu to autobus za 115 koron za przejazd! Ogólnie kilka razy mi się zdarzyło tu jeździć transportem publicznym i muszę przyznać, że w porównaniu do Warszawy ta komunikacja to tragedia. Aplikacja mobilna to jakaś porażka, ciężko znaleźć dojazd do danego adresu, nie ma w niej zbyt wielu wskazówek. No cóż jak człowiek przyzwyczaił się do fantastycznej apki jakdojade i transportu w Warszawie, a później  korzysta ze skyssa to tak jakby się przesiadł z nowego mercedesa w trabanta i jeszcze musiał płacić 3 - 5 razy tyle. Tym bardziej doceniam rower -  wyjeżdżam z domu o 4.30 i przez drogę podziwiam wschód słońca. Ulice puste, można mknąć jak po autostradzie.


Przepiękny wschód słońca podczas drogi do pracy. Niestety nie miałam wtedy nawet aparatu ze sobą wiec zdjęcie tylko z komórki - słabo widać, że chmury były poniżej szczytów gór i pięknie się załamywały promienie słoneczne w nich.

Soczysta zieleń, bujne kwiaty, delikatna mgła, po łące biegają sarny i jelenie, przy drodze jeże... Dla mnie rewelacja.

W większość miejsc są bardzo fajne ścieżki rowerowe - wyglądają jak w Polsce wiejskie drogi, wąska asfaltówka dla rowerów i pieszych, ewentualnie deskorolki i nartorolki, łyżworolek tu nie spotkałam. Super jest to, że na ścieżkach właściwie nie ma dużego ruchu, można bardzo komfortowo jeździć. Są bardzo dobrze oznaczone i bez problemu można jeździć bez nawigacji. Bo niestety googlowska nawigacja nie jest tu rewelacyjna i lepiej polegać na tych strzałkach na drodze niż na googlach. Kocham to, że rowerzysta w większości przypadków jest traktowany jak pieszy - to znaczy że można z pełną prędkością przejeżdżać przez przejścia dla pieszych i większość pojazdów hamuje z daleka, żeby cię przepuścić. Po prostu te drogi są wspólne dla rowerów i pieszych, a jak się krzyżują z drogą samochodową to są tylko pasy - oczywiście wszyscy rowerzyści przejeżdżają przez nie, najczęściej nawet nie zwalniając. Czasem jak się zjeżdża z górki to ma znaczenie - nie chce człowiek ostro hamowac jak się rozpędzi. Nikt raczej cię nie strąbi za to, jak to mi się zazwyczaj zdarzało w Warszawie. Dlatego w Warszawie jeździłam w słuchawkach na uszach żeby nie słyszeć tych nerwowych bluzgów i nie zwracać uwagi na pieniaczy, którym nie podoba się jak jeżdżę. Kolejny dowód na to, że ten kraj bardziej do mnie pasuje. Czasem przy drodze nawet jak nie ma pasów człowiek się zatrzyma na przykład żeby sprawdzić coś na telefonie czy odpocząć, to się zatrzymują, żeby cie przepuścić na drugą stronę. I wtedy mi głupio, że ktoś przeze mnie hamuje.

Fajna droga do pracy co? Po drodze można spotkać jeże, maliny, pieszych, nartorolki, puszki i butelki z kaucją...
Po tygodniu jeżdżenia do pracy rowerem i robienia 40 do 60 km dziennie czuję się świetnie. Waga bez zmian od wyjazdu, natomiast myślę, że mam więcej mięśni niż tłuszczu. Rano nie mam czegoś takiego, że mi się nie chce jechać. Czasem nie chce mi się wstać, ale nie zastanawiam się nad tym, bo wiem, że po prostu nie mam innego wyjścia. Wstaję, biorę manatki i jadę. Jak zwykle mam szczęście, póki co mam ładną pogodę. Ostatnio jak wróciłam z pracy to zaczęła się ulewa i trwała do następnego dnia - jak wstałam padało, jak jechałam już nie. W chwili, kiedy to piszę, jest weekend - nic sobie nie zaplanowałam oprócz odpoczynku i siedzenia w domu, więc nie przeszkadza mi to, że pada. Pamiętajmy, że deszcz to część tutejszego uroku - to dzięki ciągłym opadom jest tu tak piękna, bujna zieleń. Dlatego liczę się z tym, że jak będę jechać, może padać. Ale jak mówią Norwedzy (podobno, jeszcze nie słyszałam, żeby jakiś Norweg tak mówił, może dlatego, że gadam głównie z Polakami i jednym Norwegiem) "nie ma złej pogody, są tylko złe ubrania".


Pudełko malin 250 gram za 39 koron, po drodze za darmo.
Jak wyjadę bez śniadania, czyli przeważnie, bo o 3.30 nie chce się jeszcze jeść, to mogę coś przekąsić po drodze.
Kiedy wstawałam rano padał deszcz, kiedy jechałam do pracy już nie. Ale pogoda po deszczu też ma swój urok - zwłaszcza, jak się chce sfotografować cmentarz.

Bardzo chciałam wam pokazać zdjęcia cmentarza w Norwegii - uważam, że to bardzo fajny kompromis pomiędzy tym, co jest w Polsce i w USA. Równiutko skoszona trawka, małe płyty nagrobkowe, ale każda inna, nie wszystkie takie same płytki w ziemii.
Na grobie kępka kwiatków zamiast sterty wieńców z plastiku, pięciuset plastikowych zniczy i innego badziewia - co sądzicie o tym?

Czasem mam tak, że jedno miejsce posprzątam do 13 a drugie mogę sprzątać dopiero po 16 i nie opłaca mi się wracać do domu, więc jadę sobie popływać i się zrelaksować nad wodę. Powiem szczerze, że pierwszą połowę miesiąca pracowałam 15 minut drogi rowerem od domu i nie powiem, że byłam po pracy mniej zmęczona niż teraz, jak jeżdżę półtorej godziny. Wręcz przeciwnie - myślę, że mięśnie się przyzwyczajają do wysiłku i po jakimś czasie już je to nie męczy.
Przerwa w pracy - kąpiel przy pałacu króla. W słoneczne dni wszyscy Norwegowie wylegają na słońce, opalają się, ale nie często się kąpią - tropikalnych upałów nie ma, w wodzie pluskają się głównie dzieci. W deszczowe i pochmurne dni, nawet jak jest ciepło, nad wodą jest pusto.


Kto dotrwał do końca wpisu, niech napisze w komentarzu kiedy i gdzie jest - dziękuję! Jak zwykle ściskam mocno i serdecznie, teraz wirtualnie, niedługo niektórych osobiście :*

Czytaj dalej »

wtorek, 9 lipca 2019

Nocleg w górach - oczekiwania kontra rzeczywistość

Jedyny selfiak bo jak najszybciej chciałam się zakokonić przed latającym robactwem.
Sobota wieczór - siedzę w domu i zastanawiam się, co tu by porobić. W sumie od dawna chciałam wybrać się ze śpiworem i spać na łonie natury. Akurat nie padało, było w miarę pogodnie, więc spakowałam plecak i w drogę. Wyruszyłam z domu około 22, planowałam znaleźć drogę, którą jeszcze nie szłam, niestety w szarówce nie było to łatwe. W końcu po długim spacerze byłam już dobrze zmęczona i postanowiłam kimać na ławce nad jeziorkiem z pięknym widokiem. Niestety wschód nie był imponujący. Niebo było bardzo pochmurne. Ale najważniejsze, że nie padało. Pierwszy raz od kiedy tu jestem poczułam, jak dokuczliwe może być latające robactwo. Zakokoniłam się w śpiworze zostawiając malutką dziurkę na dostęp powietrza. Nie wiem, ile spałam, ale podejrzewam, ze nie długo. Plecak z butami jako poduszka i wąska ławka to nie są zbyt komfortowe warunki do głębokiego, relaksującego snu. Ale nie po to szłam.

Na szczyt tej góry planowałam dojść




Szłam pobyć sam na sam z myślami. Po drodze spotkałam jedynie jakąś parkę i jednego rowerzystę. Właśnie o to mi chodziło - tylko ja i natura. Najpierw natłok myśli, kto co zrobił, co mi powiedział, jak ja się z tym czuję, dlaczego to zrobił, dlaczego nie inaczej. Kiedy byłam już zbyt zmęczona, żeby się tym zadręczać, mój umysł się uspokoił i doszłam do sedna. Że nie mam wpływu na to, co myślę, myśli przychodzą same. Ale mam wpływ na to, co z tym zrobię.
Aby uzyskać taki efekt w środku dnia używa się szarych filtrów - na obiektyw aparatu nakręca się szare szkło nieco jaśniejsze od szkiełka w masce do spawania.
Ale nie zawsze ma się taki filtr przy sobie i nie każdy aparat ma możliwość przymocownia takiego filtru na obiektyw.

Jak ktoś nie ma budżetu na te wszystkie badziewia lub po prostu nie chce mu się tego nosić jak mi protip - pójść jak jest ciemno.


 
Postanowiłam odciąć się od uporczywych myśli, jakie dręczą mój umysł od kiedy pamiętam, nie dać im zapanować nade mną.
Odcinam się od uzależniania się od tego, co o mnie myślą inni ludzie. Nie mam nad tym kontroli, wiec po co się tym przejmować.
Odcinam się od oczekiwań wobec innych ludzi. Każdy ma prawo robić co chce. Jeśli ktoś mi coś obieca, nie dotrzyma słowa, a mi jest z tym smutno - to jest mój problem. Nie mam prawa oczekiwać, że będzie się zachowywał tak, jak ja chcę. Nie mam prawa oczekiwać, że dotrzyma słowa. Mam wpływ jedynie na to, co ja z tym zrobię. Mogę oczekiwać, że ludzie będą tacy, jak chcę a później biadolić, że nie jest tak jak chcę. Ale mogę też zostawić to, i poświęcić czas i uwagę na to, co ja robię i udoskonalać siebie.
Odcinam się od robienia tego, co oczekują ode mnie inni ludzie. Ileż to razy robiłam coś wbrew sobie, bo myślałam, że ktoś tego ode mnie oczekuje. Ileż to razy powstrzymałam się od zrobienia tego, czego chciałam,bo ktoś oczekiwał ode mnie czegoś innego. Wszystkim i tak nie dogodzę, więc to nie ma sensu.
(więc jeśli ktoś oczekuje, że będą regularne wpisy na blogu.... ;)
Odcinam się od uzależniania swoich decyzji od tego, co mi ktoś doradza. Uwielbiamy doradzać, robimy to niemal machinalnie. Ale czy ktoś bierze odpowiedzialność za swoje rady? Nie, i nie może. Każdy musi swoje życie przeżyć sam, swoje decyzje podjąć sam. Nikt nie wie, jaka decyzja będzie dla mnie najlepsza. Nawet jeśli popełnię błąd - każdy musi swoje błędy popełnić, nie da się ich zupełnie uniknąć.
Dziś w kąciku muzycznym Doda - może dla kogoś to smutna piosenka, dla mnie taka nie jest. Dla mnie ta piosenka jest o tym, że zamykamy w pewnym momencie jakiś etap w życiu, i nie widzimy już drogi powrotu. Mam wrażenie że ja właśnie jestem na jakimś rozdrożu - zeszłam z jednej drogi ale jeszcze nie znalazłam następnej. Ale powrotu do tego, co było nie widzę. Co ma być to będzie, na wszystko przyjdzie czas.
Poznałam tutaj pewnego dobrego ducha. Często mu się zwierzam z jakiś przygód i przemyśleń, a on prawie nic nie mówi. Podsumowuje moje wywody jednym zdaniem - najważniejsze, żebyś ty była szczęśliwa. Bo co innego można komuś powiedzieć? Doradzać, mówić komuś, jak ma żyć? Podejmować za niego decyzje? Można tylko wspierać, wysłuchiwać i akceptować. To najlepsze, co można zrobić dla drugiego człowieka.

Na pamiątkę swojej decyzji o odcięciu się od tych wszystkich rzeczy postanowiłam odciąć zniszczone końcówki włosów. Bardzo mi się podoba moja nowa fryzura.
 Ściskam wszystkie moje mordeczki najmocniej jak potrafię i czekam z niecierpliwością na wasze komentarze, uwielbiam je czytać, nawet jak to tylko jedno zdanie czy jedno słowo.

Czytaj dalej »

niedziela, 30 czerwca 2019

Czerwcowe wycieczki - zdjęcia

 Czerwiec obfitował u mnie w pracę i wycieczki, dlatego było tak mało postów. Zapraszam do oglądania przepięknych widoków. Korzystam z lata i chcę dobrze wykorzystać czas, jaki mam. No bo to lato już się nigdy nie powtórzy. Nie wiadomo, jakie będzie następne, czy nadal będę tu, czy gdzie indziej. Dlatego nie odkładam żadnych planów na później, realizuję od razu to, co mi przychodzi do głowy. Kto wie, co mi strzeli do głowy za rok? Zamknęłam jedne drzwi i widzę, jak otwierają się przede mną inne.
Dziękuję serdecznie za wsparcie, miłe słowa i wszelkie komentarze. To dla mnie mega cenne.
Ściskam mocno i trzymajcie się!

Najdłuższa trasa, jaką do tej pory zrobiłam - z Urliken na Fløyen. Od godziny 13 do 21, ale zdecydowanie widoki były warte zrobienia tylu kilometrów.

Po drodze dużo chatek i jeziorek.

15 czerwca był bardzo upalny - po drodze przerwa na ochlapanie się w wodzie. 
Czy suplementuję witaminy? Tak, na przykład witaminę D jak widać na załączonym obrazku. 100% naturalna.




Wodospad Krigsminne - wielki i imponujący


Po drodze do pracy


Godzina 0:00 22 czerwca. Weź tu śpij człowieku jak jest tak jasno.


Florida - godzina druga w nocy.

Po drodze na Gullfiellet


Czy komuś ten widok wydaje się znajomy?

Czytaj dalej »

Copyright © Szablon wykonany przez Blonparia